Mengapakah Modul PON Menggunakan Penyambung SC dan Bukannya LC?

Apabila memilih modul PON, satu perkara yang mungkin anda perhatikan ialah kedua-dua modul GPON dan EPON hampir selalu menggunakan gentian penyambung SC dan bukannya penyambung LC untuk antara mukanya. Jadi, mengapakah modul PON menggunakan SC dan bukannya LC? Artikel ini akan membantu anda memahaminya dari beberapa aspek.

Apakah Perbezaan Antara Penyambung SC dan Penyambung LC 

Penyambung SC menggunakan struktur tekan-tarik, yang lebih mudah untuk dipasang dan dicabut, mempunyai struktur yang lebih stabil serta kekuatan mekanikal yang baik, tetapi saiznya lebih besar berbanding penyambung LC. Penyambung LC lebih padat, iaitu hanya separuh saiz penyambung gentian optik SC, dan menggunakan struktur pasang dan cabut dengan selak, yang lebih sesuai untuk pengkabelan berketumpatan tinggi. Penyambung LC lebih padat, separuh saiz Kord tampalan SC, dan mempunyai struktur penguncian, menjadikannya lebih sesuai untuk pendawaian berketumpatan tinggi. Dalam jadual berikut, saya akan membandingkan perbezaan khusus antara kedua-duanya:

Mengapa Modul PON Memilih SC dan Bukannya LC 

Pertama sekali, penyambung gentian optik SC menggunakan struktur tolak-tarik, yang memberikan kestabilan lebih tinggi. Dalam penggunaan rangkaian PON, nod pembahagi optik dan kotak ODN dalam persekitaran yang kompleks memerlukan kestabilan penyambung yang tinggi, dan kerana ia disambungkan di luar bangunan, kekuatan mekanikal penyambung SC juga merupakan keperluan tertentu. Oleh sebab ia disambungkan di luar bangunan, terdapat juga keperluan tertentu terhadap kekuatan mekanikal. Penyambung SC lebih besar dan permukaan penyambungannya rata, jadi kakitangan penyelenggaraan mudah mengenal pastinya. Sebaliknya, walaupun Penyambung LC bersaiz kecil dan menyokong penggunaan berketumpatan tinggi, struktur fizikalnya tidak sestabil penyambung SC, dan ketahanan terhadap tegangan serta mampatannya agak lemah. Oleh itu, bagi modul PON yang perlu digunakan dalam persekitaran luar, penyambung gentian optik SC sememangnya merupakan pilihan yang lebih sesuai.

Kedua, penyambung SC biasanya menggunakan penggilapan APC. Dalam sistem PON, terutamanya untuk penghantaran jarak jauh dan berbilang cabang, kawalan pantulan isyarat optik amat penting. APC, berbanding UPC, mempunyai kehilangan pantulan yang lebih rendah. Dalam kekangan belanjawan kuasa optik, untuk penyadapan berbilang peringkat atau OLT yang menyokong lebih ramai pengguna, perkara ini menjadi lebih penting.

Ketiga, penggunaan penyambung SC untuk modul PON merupakan standard industri yang telah ditetapkan sejak penggunaan besar-besaran FTTH pada peringkat awal, dan antara muka SC/APC digunakan pada peralatan GPON OLT daripada kebanyakan vendor, manakala peralatan ONU di rumah juga pada asasnya menggunakan SC. Standard seragam ini memastikan kesalingoperasian antara peralatan daripada vendor yang berbeza, serta mengurangkan kos penyelarasan antara pengeluar peralatan dan operator. Penyambung gentian optik SC disokong oleh standard industri seperti ITU-T G.984 dan IEEE 802.3ah.

Akhir sekali, penghantaran data dua arah biasanya digunakan dalam rangkaian PON, dan kaedah penghantaran ini memberi kesan besar terhadap antara muka modul. Ia melaksanakan penghantaran BiDi bagi berbilang isyarat dengan menggunakan panjang gelombang yang berbeza dalam satu gentian. Antara muka SC mempunyai struktur kepala yang lebih besar berbanding antara muka LC, yang boleh memuatkan komponen yang diperlukan untuk penghantaran BiDi, sekali gus meningkatkan kestabilan dan kebolehpercayaan isyarat.

Mengapakah Rangkaian PON Menggunakan Sistem Penghantaran Dwihala? 

Sebab rangkaian PON memilih untuk menggunakan sistem penghantaran BiDi adalah kerana keupayaannya menghantar data huluan dan hiliran melalui satu gentian, sekali gus menjimatkan sumber gentian serta kos penggunaan. Dengan kata lain, sebab utama penggunaan sistem penghantaran dua arah gentian tunggal ialah kelebihan kosnya.

Teras rangkaian PON ialah pemisahan pasif, iaitu OLT berkongsi pautan optik yang sama dengan berbilang ONU untuk pengedaran satu-kepada-banyak dengan bantuan pemisah pasif. Arah hiliran menggunakan kaedah penyiaran, OLT menghantar isyarat kepada semua ONU, dan ONU mengenal pasti datanya. Dalam arah huluan, TDMA digunakan, dan berbilang ONU menghantar data mengikut masa untuk mengelakkan konflik isyarat. Gabungan pemultipleksan pembahagian panjang gelombang dan pemultipleksan pembahagian masa menjadikan penghantaran dua hala lebih cekap.

Sistem penghantaran dwi-gentian dua arah memerlukan setiap port PON dilengkapi dengan dua gentian bebas, satu untuk penghantaran huluan dan satu lagi untuk penghantaran hiliran. Berbanding sistem dua arah gentian tunggal, sistem ini memerlukan dua kali ganda sumber gentian, pembahagi dan ruang penggunaan, yang meningkatkan kos penggunaan rangkaian pengagihan optik dengan ketara. Bagi penggunaan PON berskala besar, pendawaian sedemikian tidak menjimatkan kos dan kebolehskalaannya juga lebih rendah.

Satu lagi kelemahan sistem dua wayar dwiarah ialah sambungan fizikalnya yang kompleks. Port Tx dan port Rx perlu sepadan dengan keperluan sambungan yang ketat, yang akan menyebabkan persilangan gentian dalam proses penggunaan, sekali gus meningkatkan kerumitan penggunaan rangkaian. Kesilapan sambungan akan menyebabkan kegagalan komunikasi dan meningkatkan kos penyelenggaraan.

Kesimpulan

Kesimpulannya, penyambung SC digunakan secara meluas dalam modul PON, bukan sahaja kerana mematuhi piawaian industri. Berbanding dengan penyambung LC, penyambung ini mempunyai kestabilan yang lebih kukuh, keberkesanan kos yang lebih baik dan kehilangan yang lebih rendah. Penyambung ini juga mempunyai kebolehpercayaan yang lebih tinggi dalam senario aplikasi modul PON, terutamanya senario luar.